خواب و بیداری

در ميان متون کهن اسلامی، آثار فراوانی درباره مرگ، قيامت، نفس و بقا نوشته شده است. اما رساله «المن ّبهة» اثر شمس‌الدین محمد بن احمد کیشی جايگاهی ويژه دارد. اين رساله نه کتابی مفصل در کلام است، نه اثری صرفا عرفانی، و نه شرحی خطابی و عاطفی. نويسنده در آن، با نگاهی تحليلی و در عين حال درونی، کوشيده است معنای «خواب» و «بيداری» را در نسبت با حقيقت انسان روشن کند.آنچه اين اثر را برای مخاطب امروز خواندنی می‌سازد، طرح پرسشی است که همچنان زنده است:

آيا آگاهی ما از جهان، آگاهی کامل است؟ يا آنچه میبينيم و میپنداريم، تنها لايهای از واقعيت است؟ 

در ميان متون کهن اسلامی، آثار فراوانی درباره مرگ، قيامت، نفس و بقا نوشته شده است. اما رساله «المن ّبهة» اثر شمس‌الدین محمد بن احمد کیشی جايگاهی ويژه دارد. اين رساله نه کتابی مفصل در کلام است، نه اثری صرفا عرفانی، و نه شرحی خطابی و عاطفی. نويسنده در آن، با نگاهی تحليلی و در عين حال درونی، کوشيده است معنای «خواب» و «بيداری» را در نسبت با حقيقت انسان روشن کند.آنچه اين اثر را برای مخاطب امروز خواندنی می‌سازد، طرح پرسشی است که همچنان زنده است:

آيا آگاهی ما از جهان، آگاهی کامل است؟ يا آنچه میبينيم و میپنداريم، تنها لايهای از واقعيت است؟ 

در ميان متون کهن اسلامی، آثار فراوانی درباره مرگ، قيامت، نفس و بقا نوشته شده است. اما رساله «المن ّبهة» اثر شمس‌الدین محمد بن احمد کیشی جايگاهی ويژه دارد. اين رساله نه کتابی مفصل در کلام است، نه اثری صرفا عرفانی، و نه شرحی خطابی و عاطفی. نويسنده در آن، با نگاهی تحليلی و در عين حال درونی، کوشيده است معنای «خواب» و «بيداری» را در نسبت با حقيقت انسان روشن کند.آنچه اين اثر را برای مخاطب امروز خواندنی می‌سازد، طرح پرسشی است که همچنان زنده است:

آيا آگاهی ما از جهان، آگاهی کامل است؟ يا آنچه میبينيم و میپنداريم، تنها لايهای از واقعيت است؟ 

در ميان متون کهن اسلامی، آثار فراوانی درباره مرگ، قيامت، نفس و بقا نوشته شده است. اما رساله «المن ّبهة» اثر شمس‌الدین محمد بن احمد کیشی جايگاهی ويژه دارد. اين رساله نه کتابی مفصل در کلام است، نه اثری صرفا عرفانی، و نه شرحی خطابی و عاطفی. نويسنده در آن، با نگاهی تحليلی و در عين حال درونی، کوشيده است معنای «خواب» و «بيداری» را در نسبت با حقيقت انسان روشن کند.آنچه اين اثر را برای مخاطب امروز خواندنی می‌سازد، طرح پرسشی است که همچنان زنده است:

آيا آگاهی ما از جهان، آگاهی کامل است؟ يا آنچه میبينيم و میپنداريم، تنها لايهای از واقعيت است؟