مرد‌م سلدویلا

سِلدویل یا سلدویلای این داستان‌ها، شهری است خیالی در سوییس که تمام داستان‌ها در ان یا در حوالی ان روی می‌دهند. به روایت کلر مردمان این شهر، در روزگار جوانی در اوج نداری، سرزنده و خوش‌باش‌اند و به گاه میانسالی و پیری که همه‌ی دار و ندارشان را در سوداگری و خوش‌باشی از کف می‌نهند، به دست و پا می‌افتند تا بلکه کاری برای خود دست و پا کنند و خود را از فلاکت برهانند. این مردم پیوسته در جشن و سرورها و کنش‌های سیاسی گوی سبقت را از همگان می‌ربایند، ولی ان‌گاه که پای زندگی روزمره و کار منظم، به میان می‌اید، قافیه را می‌بازند و در‌می‌مانند، چنان که گویی استعداد یا جربزه‌ی ان را ندارند.

سِلدویل یا سلدویلای این داستان‌ها، شهری است خیالی در سوییس که تمام داستان‌ها در ان یا در حوالی ان روی می‌دهند. به روایت کلر مردمان این شهر، در روزگار جوانی در اوج نداری، سرزنده و خوش‌باش‌اند و به گاه میانسالی و پیری که همه‌ی دار و ندارشان را در سوداگری و خوش‌باشی از کف می‌نهند، به دست و پا می‌افتند تا بلکه کاری برای خود دست و پا کنند و خود را از فلاکت برهانند. این مردم پیوسته در جشن و سرورها و کنش‌های سیاسی گوی سبقت را از همگان می‌ربایند، ولی ان‌گاه که پای زندگی روزمره و کار منظم، به میان می‌اید، قافیه را می‌بازند و در‌می‌مانند، چنان که گویی استعداد یا جربزه‌ی ان را ندارند.

سِلدویل یا سلدویلای این داستان‌ها، شهری است خیالی در سوییس که تمام داستان‌ها در ان یا در حوالی ان روی می‌دهند. به روایت کلر مردمان این شهر، در روزگار جوانی در اوج نداری، سرزنده و خوش‌باش‌اند و به گاه میانسالی و پیری که همه‌ی دار و ندارشان را در سوداگری و خوش‌باشی از کف می‌نهند، به دست و پا می‌افتند تا بلکه کاری برای خود دست و پا کنند و خود را از فلاکت برهانند. این مردم پیوسته در جشن و سرورها و کنش‌های سیاسی گوی سبقت را از همگان می‌ربایند، ولی ان‌گاه که پای زندگی روزمره و کار منظم، به میان می‌اید، قافیه را می‌بازند و در‌می‌مانند، چنان که گویی استعداد یا جربزه‌ی ان را ندارند.

سِلدویل یا سلدویلای این داستان‌ها، شهری است خیالی در سوییس که تمام داستان‌ها در ان یا در حوالی ان روی می‌دهند. به روایت کلر مردمان این شهر، در روزگار جوانی در اوج نداری، سرزنده و خوش‌باش‌اند و به گاه میانسالی و پیری که همه‌ی دار و ندارشان را در سوداگری و خوش‌باشی از کف می‌نهند، به دست و پا می‌افتند تا بلکه کاری برای خود دست و پا کنند و خود را از فلاکت برهانند. این مردم پیوسته در جشن و سرورها و کنش‌های سیاسی گوی سبقت را از همگان می‌ربایند، ولی ان‌گاه که پای زندگی روزمره و کار منظم، به میان می‌اید، قافیه را می‌بازند و در‌می‌مانند، چنان که گویی استعداد یا جربزه‌ی ان را ندارند.