دیگر تنها نیستی

یک روز اقاى رمو تصمیم گرفت که دیگر به سگش غذا ندهد و او را دو روزى گرسنه نگه داشت اما بوم او را همچنان عاشقانه و با مهربانی دنبال مى‌کرد. وقتى که اقاى رمو براى غذا خوردن سر میز مى‌نشست، بوم نه چیزی درخواست مى‌کرد و نه حتى نزدیکش میشد. تنها از دور و با کنجکاوى مطبوعى صاحبش را تماشا مى کرد، انگار که در چشم‌هایش نوشته شده باشد: اگه تو بخورى، منم سیر میشم. و هر چقدر که اقاى رمو از روى بدجنسى با سر و صدا و ولع لقمه‌ها را پایین مى‌داد، نکَاه بومرنک لطیف‌تر مى شد.

وقتى بالاخره اقاى رمو به بومرنک غذا داد، او نه از خود بى خود شد و نه هیجان زده به سمت ظرف غذا هجوم اورد، نه تنها دمش را ارام و سپاسگزار تکان داد، انگار که بخواهد بگوید: «تو دلایل خودتو واسه غذا ندادن و گشنه نگه داشتن من داشتى، اما ازت ممنونم که امروز به یادم افتادى.»

یک روز اقاى رمو تصمیم گرفت که دیگر به سگش غذا ندهد و او را دو روزى گرسنه نگه داشت اما بوم او را همچنان عاشقانه و با مهربانی دنبال مى‌کرد. وقتى که اقاى رمو براى غذا خوردن سر میز مى‌نشست، بوم نه چیزی درخواست مى‌کرد و نه حتى نزدیکش میشد. تنها از دور و با کنجکاوى مطبوعى صاحبش را تماشا مى کرد، انگار که در چشم‌هایش نوشته شده باشد: اگه تو بخورى، منم سیر میشم. و هر چقدر که اقاى رمو از روى بدجنسى با سر و صدا و ولع لقمه‌ها را پایین مى‌داد، نکَاه بومرنک لطیف‌تر مى شد.

وقتى بالاخره اقاى رمو به بومرنک غذا داد، او نه از خود بى خود شد و نه هیجان زده به سمت ظرف غذا هجوم اورد، نه تنها دمش را ارام و سپاسگزار تکان داد، انگار که بخواهد بگوید: «تو دلایل خودتو واسه غذا ندادن و گشنه نگه داشتن من داشتى، اما ازت ممنونم که امروز به یادم افتادى.»

یک روز اقاى رمو تصمیم گرفت که دیگر به سگش غذا ندهد و او را دو روزى گرسنه نگه داشت اما بوم او را همچنان عاشقانه و با مهربانی دنبال مى‌کرد. وقتى که اقاى رمو براى غذا خوردن سر میز مى‌نشست، بوم نه چیزی درخواست مى‌کرد و نه حتى نزدیکش میشد. تنها از دور و با کنجکاوى مطبوعى صاحبش را تماشا مى کرد، انگار که در چشم‌هایش نوشته شده باشد: اگه تو بخورى، منم سیر میشم. و هر چقدر که اقاى رمو از روى بدجنسى با سر و صدا و ولع لقمه‌ها را پایین مى‌داد، نکَاه بومرنک لطیف‌تر مى شد.

وقتى بالاخره اقاى رمو به بومرنک غذا داد، او نه از خود بى خود شد و نه هیجان زده به سمت ظرف غذا هجوم اورد، نه تنها دمش را ارام و سپاسگزار تکان داد، انگار که بخواهد بگوید: «تو دلایل خودتو واسه غذا ندادن و گشنه نگه داشتن من داشتى، اما ازت ممنونم که امروز به یادم افتادى.»

یک روز اقاى رمو تصمیم گرفت که دیگر به سگش غذا ندهد و او را دو روزى گرسنه نگه داشت اما بوم او را همچنان عاشقانه و با مهربانی دنبال مى‌کرد. وقتى که اقاى رمو براى غذا خوردن سر میز مى‌نشست، بوم نه چیزی درخواست مى‌کرد و نه حتى نزدیکش میشد. تنها از دور و با کنجکاوى مطبوعى صاحبش را تماشا مى کرد، انگار که در چشم‌هایش نوشته شده باشد: اگه تو بخورى، منم سیر میشم. و هر چقدر که اقاى رمو از روى بدجنسى با سر و صدا و ولع لقمه‌ها را پایین مى‌داد، نکَاه بومرنک لطیف‌تر مى شد.

وقتى بالاخره اقاى رمو به بومرنک غذا داد، او نه از خود بى خود شد و نه هیجان زده به سمت ظرف غذا هجوم اورد، نه تنها دمش را ارام و سپاسگزار تکان داد، انگار که بخواهد بگوید: «تو دلایل خودتو واسه غذا ندادن و گشنه نگه داشتن من داشتى، اما ازت ممنونم که امروز به یادم افتادى.»